Zijn vrouw Cis opent de deur. Maar al snel staat ook Leo Herberghs zelf in de gang. Hij vraagt zijn bezoekers meteen het hemd van het lijf. Zoals het een echte journalist betaamt. \u201cMaar ik was niet van het nieuws\u201d, verduidelijkt de 87-jarige dichter en schrijver. \u201cIk schreef korte stukjes over de natuur en over alles wat ik zag.\u201d<\/p>\n
De enorme boekenwand in de woonkamer trekt meteen de aandacht. \u201cAllemaal po\u00ebzie\u201d, wijst Herberghs naar de vele boeken. Verder hangt er overal kunst van bevriende kunstenaars aan de muren. Kunstwerken waar Herberghs en zijn vrouw tijdens het gesprek regelmatig de aandacht op vestigen. Grote namen die volgens het paar zeker aandacht verdienen in de vorm van een interview. Want tot op dat moment is het echtpaar in de veronderstelling dat het interview zal gaan over schilder Hans Keuls, de kunstenaar die gedichten van Leo Herberghs gebruikte in zijn boek Ritme van de hand<\/em>. Dat de vragen over het werk van de dichter zullen gaan, betekent even een omslag in denken. Terwijl echtgenote Cis voor de koffie zorgt, laat Herberghs zich langzaam op de grote bank in de woonkamer zakken. Hij laat zich niet van de wijs brengen en blijft in zijn rol van journalist. Hij vraagt, de gasten geven antwoord. Of is dat juist een afleidingsmanoeuvre?<\/p>\n Het literaire werk van Herberghs groeide inmiddels uit tot een imposant oeuvre van dichtbundels, kinderboeken en beschouwend proza. \u201cRefugium<\/em> was de eerste uitgave\u201d, mijmert de dichter voor zich uit, \u201co ja, en de bundel Maastrichtse sonnetten.\u201d Voor de hele lijst van uitgaves moet zijn vrouw er de uitgewerkte bibliografie bijhalen en ook die blijkt niet compleet, want door de jaren heen vloeiden er ontelbare woorden uit zijn pen.<\/p>\n verzen zing ik,<\/em> nergens heen<\/em> onbevoegd schrijf ik<\/em> neer lig ik onder<\/em> (Uit: De heerlijkheid en de windlust<\/em>, Seismogram)<\/p>\n \u201cSchrijven is een kwaal, daar word je mee geboren.\u201d Herberghs gezicht staat ernstig, maar zijn ogen lachen achter zijn brillenglazen. \u201cOp de lagere school schreef ik al gedichtjes en rijmpjes.\u201d Of hij er met zijn schrijfsels toen al uitsprong? Herberghs haalt zijn schouders op. \u201cAch, ik sukkelde gewoon door met schrijven. Als jongeman verbleef ik zeven jaar in sanatorium Hornerheide. Ook daar heb ik heel veel geschreven. Wat moest ik anders?\u201d<\/p>\n Herberghs werd geboren en getogen in Heerlen. Hij was redacteur van de Zuid-Limburger in Kerkrade, corrector bij het Limburgs Dagblad en vanaf 1955 verslaggever en rubriekschrijver bij diezelfde krant. \u201cMaar toen kwam de Telegraaf om de hoek kijken en ging het LD op in het Telegraafconcern. Daarvoor heb ik bedankt. Ik nam om principi\u00eble redenen mijn ontslag. In die periode dat ik werkeloos thuis zat, heb ik enkele kinderboeken geschreven.\u201d Uiteindelijk trad Herberghs in dienst bij De Limburger en werd hij hoofdredacteur van weekkrant De Uitkijk, dat daar destijds onderdeel van was. Hij publiceerde in die krant vele literatuurrecensies, landschaps- en stadsbeschrijvingen en columns. Ook was hij onder andere lid van de redactie van Nieuwe Stemmen, waarvoor hij ook een po\u00ebziekroniek verzorgde. Sinds zijn pensionering in 1986 legt de schrijver zich nog meer toe op het dichterschap.<\/p>\n \u201cIk ben gevoelig voor woorden en zet ze in een rij\u201d, vervolgt Herberghs zijn verhaal, \u201cdat is toch een mooie bezigheid voor een man van mijn leeftijd? Als je maar bezig bent. En het liefst met zinvolle dingen. Schaken is ook best zinvol. Ja schaken, best een mooie bezigheid,\u201d mijmert Herberghs weer voor zich uit. Maar het allerliefst is hij buiten. In de natuur vindt hij inspiratie. \u201cMijn God zit tussen de struiken.\u201d En zijn ogen lachen weer.<\/p>\n ik heb mijn god met<\/em> hij rukt aan het blad<\/em> verhalen van heiligen<\/em> (Uit: Hij, de langzaamste van allen<\/em>, 2011, uitgeverij De Contrabas, Utrecht)<\/p>\n Achter het raam blaast de wind de regendruppels als een gordijn heen en weer. Herberghs kijkt naar buiten. \u201c\u2019s Morgens schrijf ik en \u2019s middags trekken we er op uit. Als het weer het toe laat.\u201d Iedere middag maakt het echtpaar Herberghs een wandeling. Het liefst in het Limburgse Heuvelland. \u201cTerwijl ik wandel, schieten me de woorden te binnen. Maar ook tijdens gesprekken met mensen kom ik woorden tegen die ik in mijn werk wil gebruiken. Sommige woorden die ik per se wil onthouden, schrijf ik op in een klein boekje. Nee, dat boekje ligt niet naast mijn bed. Als me \u2019s nachts iets te binnen schiet, is het weg tegen de tijd dat ik opsta. Dat is dan jammer.\u201d<\/p>\n Hoewel Herberghs nooit bewust voor het grote publiek koos en zijn eigen koers voer in de wereld van proza en po\u00ebzie, kan hij genieten van de reacties van lezers. Zoals laatst, toen er een brief uit Zeeland in de brievenbus lag. \u201cDe man schreef over \u00e9\u00e9n van mijn bundels: \u2018nondeju, wat vond ik dat mooi,\u2019 citeert de dichter, \u201cdat vind ik nou leuk om te horen.\u201d<\/p>\n Zijn blik dwaalt steeds vaker naar buiten. Het wordt langzaamaan tijd voor de dagelijkse portie beweging en inspiratie. Terwijl zijn vrouw het bezoek uitlaat en aan de deur wacht, loopt Herberghs zelf mee naar buiten. De wind rukt aan de panden van zijn colbertjasje en de regen spettert zijn brillenglazen nat. Maar Herberghs heeft alleen maar oog voor de bomen rondom zijn woning. \u201cMooi h\u00e8, dat ontluikende groen.\u201d<\/p>\n April<\/em> (Uit: Hij, de langzaamste van allen<\/em>, 2011, uitgeverij De Contrabas, Utrecht)<\/p>\n Tekst: Sandra Israel<\/em><\/strong> Zijn vrouw Cis opent de deur. Maar al snel staat ook Leo Herberghs zelf in de gang. Hij vraagt zijn<\/p>\n","protected":false},"author":2,"featured_media":933,"comment_status":"closed","ping_status":"open","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"colormag_page_layout":"default_layout","footnotes":""},"categories":[4],"tags":[],"class_list":["post-927","post","type-post","status-publish","format-standard","has-post-thumbnail","hentry","category-artikelen"],"_links":{"self":[{"href":"https:\/\/santekst.nl\/index.php\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/927","targetHints":{"allow":["GET"]}}],"collection":[{"href":"https:\/\/santekst.nl\/index.php\/wp-json\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/santekst.nl\/index.php\/wp-json\/wp\/v2\/types\/post"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/santekst.nl\/index.php\/wp-json\/wp\/v2\/users\/2"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/santekst.nl\/index.php\/wp-json\/wp\/v2\/comments?post=927"}],"version-history":[{"count":0,"href":"https:\/\/santekst.nl\/index.php\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/927\/revisions"}],"wp:featuredmedia":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/santekst.nl\/index.php\/wp-json\/"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/santekst.nl\/index.php\/wp-json\/wp\/v2\/media?parent=927"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/santekst.nl\/index.php\/wp-json\/wp\/v2\/categories?post=927"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/santekst.nl\/index.php\/wp-json\/wp\/v2\/tags?post=927"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}
\n kreupele, en geen<\/em>
\n dons van vleugels<\/em><\/p>\n
\n waait de wind en<\/em>
\n ik volgzaam<\/em><\/p>\n
\n takken neer tegen<\/em>
\n de ruimte<\/em><\/p>\n
\nhet spoor van<\/em>
\n de regen<\/em><\/p>\n
\n ketenen vastgeklonken<\/em>
\n aan de wind<\/em><\/p>\n
\n van de boom, loopt<\/em>
\n over de akkers, schudt<\/em>
\n tranen erop leeg<\/em><\/p>\n
\n blaast hij in mijn oor,<\/em>
\n graaft voorouders op, wil<\/em>
\n dat zij opstaan<\/em><\/p>\n
\n rond de toverstok van<\/em>
\n het gras loopt<\/em>
\n de springmuis, peilt met<\/em>
\n zijn bek de korte klaarte<\/em>
\n van wind, dwingt<\/em>
\n knoppen los uit geblaarte<\/em><\/p>\n
\n Foto\u2019s: Ziggy Beckers<\/em><\/strong><\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"